Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Als je drie jaar bent, dan ben je natuurlijk niet meer klein. Nee, dan ben je een "grote jongen". En grote jongens doen stoere grote mannendingen. Zoals scheren.

Papa en ik hebben samen een heuse "scheerworkshop" gehouden. Zo leerde hij mij de fijne kneepjes van het scheervak. Je weet maar nooit wanneer je het nodig hebt. Je kan met sommige dingen niet vroeg genoeg beginnen.

Maar schrik niet hoor. Dit is geen echt scheermesje, maar een onderdeel van mijn speelscheerdoosje. Er zit ook een kwastje bij om het scheerschuim goed te kunnen verdelen, en een kammetje en spiegeltje om het geheel helemaal af te maken.

Een metro-man in the making!

Zeg eens eerlijk: ben ik niet om te zoenen?

Nieuwsgierig naar de oorzaak van deze horizontale rusthouding?

Kijk hier voor een staaltje "ik ben xc3xa9cht niet moe":

Geef een 2-jarige dreumes een ballon en een papa en zie daar: een testosteron aanval die zijn weerga niet kent!   

Adam: "Mama, wat gaan we eten?"

Mama: "Mama, kookt vandaag niet schatje."

Adam: "Mama kan toch wel koken?"

Mama: "Ja, mama kxc3xa1n wel koken, maar mama heeft gxc3xa9xc3xa9n zin om te koken."

Adam: "Papa kan ook koken hoor!"

(en toen belden we de shoarma-meneer)

Glijbanen, glijbanen. Het is tegenwoordig mijn lust en mijn leven. Ik ben zeer dol op xc3xa1lle exemplaren. Groot en klein. Het maakt me niet uit. Mama zegt dat het een obsessie is. Ik vind van niet. Ik zie het als een missie: alle glijbanen moeten een keer door mijn billetjes begleden worden.

Mama werd een beetje gek van mijn verzoekjes de hele dag door om ons naar een glijbaan te begeven. Daarom deed ze gisteren een slimme zet. We gingen naar een hxc3xa9le grote speelgoedwinkel. Daar waren niet 1, niet 2 maar wel 10 glijbaantjes! Ik heb me daar kostelijk vermaakt.

Maar dat was gisteren. Nu is het vandaag.

Wanneer gaan we van de glijbaan?

Ik ben wat confuus de laatste tijd. Ik wil toch xc3xa9cht niet meer alle dagen een middagdutje doen. Papa en mama proberen het wel trouw elke dag, maar beste mensen, genoeg is genoeg!

Vandaag wilde ik weer niet slapen en dan raak ik aan het einde van de middag toch in een lichtelijke dip. Vanavond toen mama thuiskwam van haar werk, trof ze me in quasi-bewusteloze staat aan op de bank. Wat bleek: was ik per ongeluk in slaap gesukkeld tijdens het spelen met de kussens. Ze bleken ineens wel heel lekker te liggen!

Doe jij nog weleens een middagdut?

Sinds 21 maart hebben ik en mijn broertje Brent een nieuwe titel, namelijk die van GROTE NEEF!

Hieperdepiep! Wij zijn namelijk op die dag neefjes geworden van Dey! Ons nichtje is om 12.06 geboren en weegt 3370 gram. De papa en mama van Dey en grote zus Phayen zijn supertrots op hun mooie popje! En terecht, wij vinden het ook een fraai gelukt exemplaar. Brent is wel een beetje jaloers op de haardos van Dey, want ze heeft meer haar dan hem hoor!

Onze papa en mama zeggen dat het heel belangrijk is om neef te zijn. Dan moeten we later bij het stappen ons kleine nichtje namelijk beschermen tegen vervelende schavuiten.

En we kunnen we Dey later misschien wel leren fietsen of hinkelen of zandkasteeltjes leren bouwen bij opa en oma op de camping in Zeeland.

ja, dat wordt nog wat!

Lieve meneer Efteling,

Wij hebben genoten van uw schitterende attractiepark. Holle bolle Gijs (alias "bolle bolle hijs") was er ook. Nu heb ik hier bepaalde gedachten bij die ik graag langs deze weg met u deel. Ik vermoed namelijk dat Gijs een beetje doof en seniel aan het worden is want hij gilt de hele tijd herhaaldelijk en ontzettend hard: "papier hier!"

En als je Gijs een papiertje geeft in een poging hem tot rust te krijgen, dan schreeuwt ie luidkeels: "Dank je wel!". Meneer Efteling, kunt u Gijs niet eens een stukje maatschappelijke hulpverlening aanbieden om van zijn papier-syndroom af te komen? Of anders een gehoorapparaatje misschien? 

Later op de dag kwamen we in het sprookjesbos (helemaal top!) een paddestoel tegen waar muziek uitkwam. Mama legde mij uit dat de kabouters eronder wonen. Meneer Efteling, het moet me van het hart dat ik dat toch op zijn zachtst gezegd wat apart vindt. Worden die kabouters niet tureluurs van dat muziekje de hele dag? Zo kunnen ze toch niet slapen? En ik zag ze ook helemaal niet! Ik heb xc3xa9cht overal op onder en tussen gekeken, maar geen kabouter te bekennen. Mama zegt dat ze waarschijnlijk de hort op waren.

En, meneer Efteling, "Monsieur Cannibale" vond ik een hele leuke attractie. Ik ben er samen met papa wel twee keer in geweest! De pot waar ik samen met papa inzat draaide heel hard rondjes en papa werd er best een beetje misselijk van. Maar ik ben toch wel nieuwsgierig geworden naar degene die deze attractie bedacht heeft. Ronddraaiende potten, een titel met Kannibaal erin. Je zou bijna denken dat het hier niet om een kind/menslievende bedenker gaat!

Het verblijf in het Efteling hotel was ook heel bijzonder! We hadden een bad op de kamer…nou nou. Zo’n grote heb ik nog nooit gezien! De vis spuugde water uit. Dat begreep ik niet zo goed. Papa en mama zeggen altijd dat vissen in het water zwemmen. Maar hoe kan een vis dan ook nog water uitspugen? Drinkt hij dan eerst alles op?

Ach, lieve meneer Efteling. Het maakt eigenlijk ook niet uit. Ik heb samen met mijn kleine broertje en papa en mama een toptijd gehad en wij hebben ons heerlijk laten onderdompelen in de wereld die Efteling heet. Wij komen zeker snel nog een keertje terug!

Met vriendelijke groeten,

Adam